Jaskra

Jaskra to poważna choroba oczu, która polega na powolnym zamieraniu nerwu wzrokowego, a której rozwój jest w większości przypadków podstępny i bezobjawowy. Dlatego mimo braku dolegliwości należy przeprowadzać odpowiednie badania okulistyczne aby nie przeoczyć początku jaskry.

Jaskra jest chorobą oczu, która może doprowadzić do całkowitej utraty wzroku. Jest chorobą wieloczynnikową. Wzrost poziomu ciśnienia wewnątrzgałkowego oraz przewlekłe niedokrwienie nerwu wzrokowego jest obecnie uważane za jeden z głównych czynników jaskrowego uszkodzenia nerwu wzrokowego odpowiedzialnego za przekazywanie informacji wzrokowych do mózgu. Jeżeli jaskra zostanie odpowiednio wcześnie rozpoznana można skutecznie hamować jej rozwój.

Objawy:
Niestety początkowo objawy jaskry są skryte. Jedynym sposobem wczesnego rozpoznania jaskry jest regularne badanie wzroku u okulisty Nie leczona jaskra prowadzi zawsze do ślepoty!

Czynniki ryzyka:
- rodzinne skłonności do jaskry,
- nadciśnienie,
- niedociśnienie,
- cukrzyca,
- miażdżyca,
- krótkowzroczność wysokiego stopnia,
- objawy niskoskurczowe: zimne ręce i stopy,
- częste bóle głowy i migreny,
- długotrwały stres,
- podeszły wiek,
- wcześniejsze uszkodzenia i zabiegi chirurgiczne na oku,
- chroniczne stosowanie sterydów (ogólne i miejscowe),
- palenie papierosów.

Zaćma

Zaćma, znana też jako katarakta polega na prowadzącym do zaburzeń w ostrości widzenia zmętnieniu soczewki. Jest to jedna z najczęstszych chorób oczu. Wśród wielu typów zaćmy najbardziej rozpowszechnioną jest odmiana "starcza" czyli związana z wiekiem. Szacuje się, ze ok. 10 proc. zachorowań ma podłoże metaboliczne, genetyczne lub rozwija się na bazie innych chorób.
Przyczyny:
Większość zachorowań za zaćmę wiąże się z wiekiem. Podaje się, że u ponad 40 proc. osób po 75 roku życia występuje poważne pogorszenie widzenia, u 90 proc. zaobserwować można zmętnienie soczewki. Zaćma związana z wiekiem jest konsekwencją zamian zachodzących w organizmie. W raz z upływem lat zmianie ulega równowaga biochemiczna i osmotyczna konieczna do zachowania przejrzystości soczewki. Ponieważ w zewnętrznych warstwach soczewki zwiększa się nawodnienie tracą one przejrzystość, co niekorzystnie wpływa ostrość widzenia.

Zaćma o charakterze w wtórnym występuje często jako powikłanie po zapaleniu błony naczyniowej. Znane są też przypadki zaćmy pourazowej powstałej w wyniku uszkodzenia oka ciałami obcymi, silnego promieniowania, porażenia prądem.

Czynniki ryzyka:
W przypadku zaćmy starczej pojawieniu się choroby sprzyja wiek. Choroba dotyka zazwyczaj osoby po 50-tym roku życia.

Wystąpienie zaćmy wrodzonej spowodować mogą choroby przebyte przez matkę podczas ciąży.

Czynnikami sprzyjającemu wystąpieniu zaćmy wtórnej mogą być choroby takie jak:
- cukrzyca,
- tężyczka,
- choroby oka.
Pojawienie się zaćmy może być tez związane z przyjmowanymi lekami, np. sterydami.

Objawy:
W przypadku zaćmy związanej z wiekiem najczęstszymi zwiastunami choroby są:
- zamglone widzenie,
- problemy z widzeniem w jasnym świetle,
- szybkie męczenie się oczu,
- zniekształcone widzenie przedmiotów.

Diagnoza:
Osoba obserwująca u siebie objawy takie jak pogorszenie ostrości widzenia, czy szybkie męczenie się oczu powinna udać się do okulisty, który za pomocą specjalistycznych badań dokona diagnozy choroby.

Ważna jest tez kontrola poziomu cukru we krwi, gdyż jego zbyt wysoka wartość sprzyja występowaniu chorób oczu.